حب الحسین

ناهار آخر وقت

خسته از کابینت تکانی نابهنگام، سفره پهن شد. برنج و خورشت را با قابلمه آوردم، ترشی را با شیشه، ته مانده ماست را با دبه و یک شیشه کوچک آب؛ بی لیوان برای سر کشیدن!

یا کریم ها پشت شیشه قشقر به پا کرده اند، کار ساختمان روبرویی تمام شده و خورشید بانو آخرین تارهای زلفش را جمع می کند زیر چارقد گل گلی.

گوشی را بر می دارم تا از سفره به این آراسته گی عکس بگیرم. ” دستت طلا دختر، با سلیقه کی بودی آخه تووووو… “.

جمله ای معروف جلوی چشمم قدم رو می کند : ” بخورید، بیاشامید اما استوری نکنید!! “

بی خیال اینستا، بسم الله… چقدر اینطوری غذا خوردن می چسبد، البته فقط در تنهایی!!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

عیدانه

‍ عیدانه

امان از روزی که عده ای منور الفکر کاسه داغ تر از آش شوند! همان ها که دمِ درِ همه مناسبت های مذهبی ایستاده اند تا ابراز اندام نمایند.

_” چطوری دلتون میاد گوسفند بیچاره رو سر ببرید بخورید، اینم شد عید؟!”

دلم می خواهد وسط صبحانه دلپذیرشان مثل پیام بازرگانی از راه برسم و بگویم:

_” واه واه واه…. خدایا خدایا… مرغ بینوا با هزار امید تخم گذاشته، آرزو داره جوجه شو تو لباس دامادی ببینه، چطور دلتون میاد بخوریدش، اونم عسلی!!! “

باشد که رستگار شویم?

#معصومه_رضوی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بحران محیط زیست

امروز به اندازه پنج مشماع کمتر، حواسم به محیط زیست بود. دختربچه که بودم مادر برایم یک زنبیل کوچکِ پلاستیکی خریده بود. از همان ها که قرمز و بزرگش را داشت. باهم می رفتیم بقّالی، سطل های ماست قد و نیم قد، بی مارک، بی نشان، ردیف نشسته بودند توی یخچال، به عمق پنج سانتی متر تا زیر پوسته هم، سر می بستند!

خریدها را تو سبد می چیدیم، بعضی هایش را هم فروشنده می گذاشت تو پاکت های کاغذی. هنوز خبری از “بحران محیط زیست” نبود؛ اما به شدت اهل مراعات بودیم.

امروز به رسم آن وقت ها، ساک پارچه ای برداشتم و رفتم خرید. کلم و هویج و فلفل دلمه ای ها را با حوصله توی ساک می گذاشتم. فروشنده با تعجب وسایل را برایم آماده می کرد. لابُد به گمانش با اولین پرواز از امین آباد آمده بودم!

من اما ترجیح می دهم به اولین پلاستیک های ساخته شده دست بشر فکر کنم که هنوز در طبیعت جولان می دهند.

بیاید فرهنگ های خوبِ قدیمیمان را دوباره احیا کنیم. این خودش یک جور سبک زندگی ست.

#معصومه_رضوی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

هل من ناصر ینصرنی

اخبار می گفت مردم العیاضیه عراق، از مردم و رهبر ایران تشکر کردند، در جنگ کنار کسی بمانی و یاری اش کنی خیلی مهم است، دلش گرم می شود، زن و بچه اش خوشحال می شوند، خستگی امانش را نمی برد، آسمان به چشمش سیاه نمی شود..

هل من ناصرت، حسین، آتش زده بر قلبم. آدم انقدر غریب….

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دنیای مادرانه

زنانی که خود خواسته فرزند نمی آورند در واقع خویشتن را از دانشگاه مهم خداشناسی محروم می کنند.

باید مادر شوی تا ببینی چطور رحمتت بر غضبت پیشی می گیرد. مادر باشی، کودکت سرما بخورد، با گلوی ملتهب و سرفه های دلخراش، پایش را بکند در یک کفش که همین الان بستنی می خواهم!

” نه” گفتنت دیدن دارد. زرنگ باشی در همان دیالوگ کوتاه دو حرفی، معنای صلاح و مصلحت را می فهمی. بستنی که نمی خری، هیچ! یک قاشق شربت اکسپکتورانت هم می ریزی توی حلقش. زهر هلائقی ست برای خودش! حواست جمع باشد حکمت می آموزی.

امان از آن روزی که دکتر برای دلبندت آمپول تجویز کند، سقف و دیوار درمانگاه ها شاهدند چه مقدمه ها چیده ای، وعده ها داده ای تا کودکت راضی شود روی تخت تزریقاتچی بخوابد و این رنج کوتاه را تحمل کند.

تو باور می کنی؟!…. باور می کنی ارحم الراحمین عالم، بی مقدمه و بدون تمهیدات لازم میان رنج های خُرد و کلان روزگار، رهایت کرده باشد.

من یقین دارم بی تاب است، هی می آید از لایِ درِ نیمه باز دنیا به تو نگاه می کند، دلداری ات می دهد؛ “آرام باش… چیزی نیست… تمام شد. یک کمِ دیگر صبر کنی، از این رنج راحت می شوی، بعدش برایت چنین و چنان می کنم.”

اما سیمرغ دردناک ترین لحظه مادری می رسد به وقتی که کودکت در گوشِ مهمان چیزی بگوید و مهمان به او پولی بدهد. آتش می گیری، با خودت کلنجار می روی، دو دو تا چهار تا می کنی، “من که همه نیازهایش را برطرف می کنم، چرا آبرویم را برد، به غیر توجه نشان داد". واژه غیر را که از ذهن می گذرانی غیرت اللهی خدا را بخاطر آور.

این ها همه خداشناسی ست، توحید است. کافی ست مادری را تجربه کنی تا برایت ملموس تر شوند.

#معصومه_رضوی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

زندگی با طعم فلسفه!

‍ زندگی با طعم فلسفه!

گفتم بیا قطعات پازل را بریزیم هوا، عجی مجی بخوانیم تا هرکدام سرجایشان بنشینند. نگاه عاقل اندر سفیهی کرد، در پنج سالگی فهمیده پازل ساده چوبی خود به خود چیده نمی شود، حالا عده ای می گویند عالم، خدا ندارد. امان از نفهمی!

وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ

پیوسته در آفرینش آسمان ها و زمین می اندیشند، {واز عمق قلب همراه با زبان می گویند} پروردگارا! این جهان با عظمت را بیهوده نیافریدی، تو از هر عیب و نقصی منزّه و پاکی.

(سوره انعام آیه 32)

#من_یک_مسلمان_هستم_و_خدا_را_باور_دارم

#بازآفرینی

#معصومه_رضوی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

تبار محترم

‍ #خطوط_قرمز_دور_حرم

کلمات را شمرده شمرده ادا می کرد، اشک در چشمان زلالش جمع شده بود، سرش را تکان محکمی می داد تا راه بندان چشم هایش باز شود.
با تمام کودکی به ترانه ای که برلب داشت مؤمن بود.
” زکودکی عاشق این تبار محترمم، چُنان حبیب مظاهر مدافع حرمم ”
معلوم بود خریده بودند دلش را، باید بارها می دیدی؛ موج خروشان لب های او را که باز و بسته می شد. باید می دیدی سمفونیِ زیبایِ اشک و فریادش را.
به این بیت که رسید ابر و باد و مه و خورشید وجودش همنوا شدند “خطوط قرمز دور حرم ز خون من است، چو برکه ام که مرگ من همان سکون من است…”
دلش بی واهمه ذاکر بود به نام نامی زینب، شاید غیرت مندی حسین را در ذهن می گذراند که به هیچ چیز دیگر توجه نداشت، حتی به لنز شیشه ای دوربین که چند دقیقه ای گیر کرده بود میان آن همه شیدایی.
به دامن مادری فکر می کنم که قلب دست پرورده اش این چنین حب الحسین را برگزیده است و به جمعی که تنظیم کرده انـد ساعت دلشان را به تیک تاکِ لحظه های نابش.

خوشا بحالت که از کودکی #خادم_این_تبار_محترمی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سارُوق, نماز!

صف های نماز جماعت بهم چسبیده بود، دل ها را نمی دانم!
یک روز کمی زودتر به مسجد رسیدم، رفتم آن جلو ها. مُهر و تسبیح فیروزه ای رنگم را روی زمین گذاشتم.ملکوتی و عارفانه با لبخندی از سر رضايت مندی اطراف را برانداز می کردم.خیلی نگذشت که همه اهل محل آمدند برای نماز. عمه شهربانو از همان جلوی در سارُوقش را به سمتم پرتاب کرد و به طرفه العینی بالای سرم رسید.

” ,ابی..,ابي…. تا پریروز اینجه مگس دی پر نیمی زه… ايسه خانمچه بيامه منی جار بيگيته….”

بی توضيح بی حرف، بساطم را جمع کردم و به انتهای مسجد رفتم.
صف های نماز جماعت بهم چسبیده بود و دل ها نیز، هم!!

پ.ن:

ترجمه واژگان کرجی زبان

,ابي…,ابي : کسی با تعجب دیگران را به مشاهده اتفاقی فراخواند.

اینجه : اینجا

دی : هم

بیامه : آمده

منی جاره : جای مرا

بيگيته : گرفته

#حب_الحسين

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.